Bazat dhe Rregullat
Bazat dhe Rregullat e Menhexhit Selefij.
Autor: el-Alameh, Fekijhu, Shejkh ‘Ubejd bin Sulejman bin ‘Abdullah el-Xhabirij
Përktheu: Alban Malaj 26 Prill 2007/8 Rabi'uth-Thani 1428 H © AudioSelefi.org
Fjalë të arta:
Imam el-Asbahani (v. 535 h) - RahimehUllah – ka thënë: “Shenjë e Pasuesve të Sunetit është se ata ndjekin Selefus-Salih (të Parët tanë të Mirë) dhe braktisin çdo bidat që është shpikur në këtë fe.” [el-Huxheh fij Bejanil-Mehaxheh, 1/364]
Parathënie:
Ky është një libërth që diskuton disa nga çështjet që kanë të bëjnë me Menhexhin Selefij. I marrë nga faqja e internetit TarbiyyahBookstore.com, libri është përkthyer posaçërisht për lexuesin shqiptar me qëllim njohjen dhe familjarizimin me realitetin e metodologjisë Selefije. Burimi i tij është një ligjëratë me titull “Usul ue Kaua’id fij el-Menhexhus-Selefij” e mbajtur nga autori, dijetari i mirënjohur Shejkh Ubejd el-Xhabiri.
Autori është një nga dijetarët Selefijinë të Medines së bekuar i cili ka studiuar me Shejkh Hammad el-Ensari dhe Shejkh Abdul-Muhsin el-Abbad. Është e mjaftueshme që të përmendim fjalët që ka thënë Shejkh Rabij' Ibn Hadij el- Medkhalij për të dhe çdo koment tjetër është i tepërt:
“Ai konsiderohet si një nga Kibarët e njerëzve dhe një nga Ukalatë (intelektualët) e tyre; ai dallohet (për virtytin e dijes, Allahu e bekoftë atë), virtyt që mungon tek shumë njerëz, Allahu e bekoftë atë më tej.”
Ne i lutemi Allahut, Subhanehu ue Te’ala, që ta shpërblejë këtë dijetar edukator dhe t’i bëjë të dobishme fjalët e tij për lexuesin Shqiptar.
Të gjitha falenderimet i takojnë Allahut. E falenderojmë Atë dhe kërkojmë prej Tij ndihmë, falje dhe udhëzim. Kërkojmë strehim tek Allahu prej të këqiave të vetes dhe veprave tona. Atë që e udhëzon Allahu nuk ka kush që ta humbasë dhe atë që e humb Allahu nuk ka kush që ta udhëzojë. Dëshmoj se nuk ka të adhuruar tjetër me të drejtë përveç Allahut të vetëm e i pashokë dhe dëshmoj se Muhamedi është rob dhe i Dërguari i Tij.
“O ju që besoni! Frikësojuni Allahut ashtu sikurse i duhet pasë frikë Atij dhe mos vdisni vetëm se duke qenë Muslimanë.” [Ali-Imran, 3:102]
“O ju njerëz! Jini të bindur ndaj Zotit tuaj, i Cili u krijoi ju nga një shpirt (Ademi) dhe prej tij Ai krijoi bashkëshorten e tij; dhe nga ata të dy Ai krijoi shumë burra e gra; dhe kijeni frikë Allahun nëpërmjet të Cilit ju kërkoni të drejtat e ndërsjellta; dhe mos i ndërprisni marrëdhëniet me barkun tuaj (të afërmit). Sigurisht që Allahu është kurdoherë Gjithëvëzhgues përmbi ju.” [Nisa, 4:1]
“O ju që besoni! Plotësoni detyrimin ndaj Allahut dhe kijeni frikë Atë dhe flisni (gjithnjë) të vërtetën. Ai do t’ju drejtojë tek veprat e mira e të drejta dhe do t’ua falë gjynahet. Dhe kushdo që i bindet Allahut dhe të Dërguarit të Tij, me të vërtetë që ka arritur fitoren më të madhe.” [Ahzab, 33:70-71]
E më pas: Vërtet fjala më e mirë është Fjala e Allahut dhe udhëzimi më i mirë është Udhëzimi i Muhamedit, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem; dhe punët më të këqia janë ato të shpikurat. Çdo punë e shpikur është bidat, çdo bidat është humbje dhe çdo humbje çon në Zjarrin e Xhehenemit.
Në vazhdim:
O bijtë e mi, Allahu,Subhanehu ue Te'ala, e ka përmbushur urtësinë e Tij në çdo kohë e në çdo vend duke e shtruar rrugën për ata që do ta ndihmojnë fenë e Tij, do ta ngrenë fjalën e Tij dhe do të thërrasin tek ajo (feja e Tij) me dije të qartë; ashtu sikurse në të kundërt me këtë janë njerëzit e epsheve që i rivalizojnë dhe i kundërshtojnë ata (që e ndihmojnë fenë e Allahut), janë armiqtë që e luftojnë Selefizmin dhe njerëzit e tij. Allahu ,Subhanehu ue Te'ala ,është më i Urti Gjithëgjykues (Hakijm), i Gjithëdituri (Alijm), Dashamirës (Latijf) dhe i Mirënjohur (Khabijr) dhe Ai nuk do të lejojë që feja e Tij të zhduket. Por do të lërë që të zhduken ata… ata të cilët dëshirojnë diçka tjetër në vend të asaj që kanë sjellë Profetët dhe të Dërguarit e Allahut, Subhanehu ue Te'ala , për njerëzit e tokës. Pra, Allahu, Subhanehu ue Te'ala, nuk ka bërë askënd ndërmjetësues mes Tij dhe krijesave të Tij për të përcjellë ligjin e Tij tek ata, përveç atyre profetëve dhe të dërguarve që ka zgjedhur Ai.
Dhe nëse në ndonjë periudhë kohe apo në ndonjë vend ka njerëz që i ka rrëmbyer uragani i epsheve dhe shumë nga Ehli-Suneti kanë filluar të ndihen të vetmuar e të trishtuar për shkak të kundërshtimit të madh që po pëballen atëherë, janë tri çështje të cilat do t’i gëzojnë e do t’i inkurajojnë.
ÇËSHTJA E PARË:
Është në lidhje me thënien e Tij, i Vetmi i Cili është Madhështor me Lartësinë e Tij: “Dhe kush i bindet Allahut dhe të Dërguarit, atëherë ata do të jenë në shoqërinë e atyre mbi të cilët Allahu ka derdhur Mëshirën e Tij, (në shoqërinë e) Profetëve, të Sidikunëve (njerëzve të vërtetë e besnikë), Shehidëve (dëshmorëve të Islamit) dhe Salihinëve (njerëzve të mirë e të drejtë). Dhe sa të shkëlqyer janë këta shoqërues!” [Nisa, 4:69]
Pra, kushdo që është dëshpëruar dhe ndihet i vetmuar për shkak të numrit të madh të atyre që e kundërshtojnë dhe është i huaj për shkak të numrit të vogël të atyre që ecin në rrugën e tij, nëse ai do të kujtohet që është nën shoqërinë e atyre njerëzve që janë në shtegun e të vërtetës dhe udhëzimit, (shtegu) i atyre katër lloj njerëzve (të përmendur në ajetin e mësipërm), dëshpërimi dhe vetmia do të largohen.
Ai do të fillojë të arrijë vendosmëri të fuqishme, do ta kuptojë se ka mbështetje dhe për hir të Allahut ai nuk do t’u frikësohet atyre që e akuzojnë dhe e shajnë.
Dhe as numri i madh i atyre që kanë për t’u shkatërruar apo numri i vogël i atyre që ecin në shtegun (e saktë) nuk ka për ta lëkundur mbështetjen e tij tek Allahu se Ai do t’i ndihmojë ushtarët e Tij, për arsye se ata (katër llojet e njerëzve të përmendur në ajetin e mësipërm) janë ajka (elita) e njerëzimit. Ata janë nga robërit më të mirë të Tij nga mesi i njerëzve, prandaj, për këdo që shoku i tij do të jetë nga robërit më të mirë të Allahut, ai kurrë nuk ka për t’u ndier i dëshpëruar e i vetmuar. Përkundrazi, atij do t’i shtohet më tepër besimi, durimi, bindja dhe fuqia.
ÇËSHTJA E DYTË:
Është ajo që ka ardhur në Hadithin e shtatëdhjetë-mijë (njerëzve) që do të hyjnë në Xhenet pa dhënë llogari, (hadith që është transmetuar) nën autoritetin e Ibn Abbasit, radij- Allahu anhuma, nga Profeti, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, në
Sahihejn (Bukharij dhe Muslim). Ka ardhur në hadith: “E pashë një Profet dhe ai kishte me vete një Rahat (një grup i përbërë nga 3 deri në 9 ose 10 veta) dhe një Profet që kishte me vete një njeri ose dy njerëz dhe një Profet që nuk kishte asnjë njeri me vete.” Le të mendojmë pak rreth këtij hadithi. Ky profet që nuk kishte asnjë njeri me vete tek kush u dërgua? A u dërgua tek ndonjë popull apo jo? Ai u dërgua tek një popull. Me çfarë u dërgua? Mos vallë ai profet u dërgua pa shpallje dhe kështu nuk iu përgjigj asnjë njeri thirrjes së tij? Apo mos vallë Profeti që (u ndoq) vetëm nga dy njerëz ose një Rahat – dhe ata janë nga në 10 ose 9 njerëz – mos vallë ata nuk u dërguan me udhëzim dhe me fenë e vërtetë?
A nuk ishin ata nga njerëzit më fisnikë që i qëndruan me vendosmëri Allahut, Subhanehu ue Te'ala? Prandaj, unë nuk besoj se ndonjëri prej jush do të kundërshtojë që të përgjigjet “po.” Si do jetë puna atëherë me ata të cilët janë më të pakët se ata (profetët) që thërrasin për tek Allahu me dije të qartë e me argumente.
E dyta, në këtë hadith ka një argument se nuk vlerësohet saktësia nga shumica dhe numrat. Përkundrazi, saktësia vlerësohet duke qenë në përputhje me të vërtetën. Ripërtëritësi i tretë më i madh i Selefizmit, Shejkh Muhamed bin Abdul-Uehab na ka treguar për këtë.
Ai ka thënë në (veprën e tij) Mes’ail alel Bab uel-Hadith: “Nuk është e lejuar që të gjykosh për saktësinë me anë të shumicës dhe as Zuhdi (asketizmi, braktisja e dynjasë) nuk gjykohet nga sasia e pakët materiale që zotëron. Ajo që e bën më të qartë këtë është hadithi i ndarjes së popujve. Ai (hadithi i ndarjes së popujve) është i saktë nëse do t’i mbledhim të gjitha transmetimet e tij; dhe ka ardhur në disa prej këtyre transmetimeve: “Ky Umet do të ndahet në shtatëdhjetë e tri sekte. Të gjithë ata do të jenë në Zjarrin e Xhehenemit, përveç njërit.” Ata (Sahabët) thanë: “Kush janë ata o i Dërguari i Allahut?” Ai tha: “Xhemati.” Ky është një transmetim i saktë. Ibn Mes’udi, radij-Allahu anhu, e shpjegoi atë (Xhematin) kur tha: “Xhemati është kushdo që është në përputhje me të vërtetën qoftë edhe nëse je i vetëm. Atëherë, edhe ti vetë je Xhemati.” Në një transmetim tjetër ku zinxhiri i tij është i dobët, por kuptimi i tij është i saktë dhe për të kanë ardhur dëshmi nga shumë (rrugë të tjera) është thënia e tij, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, kur ai u pyet për Sektin e Shpëtuar (Firkatun-Naxhi’jeh). Ai tha: “Kushdo që është në atë mbi të cilën jam unë sot dhe shokët e mi.” Kështu që, nëse dëshmitarët (e këtij transmetimi) nuk e arrijnë gradën Mustefijd1 tek Profeti, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, atëherë kuptimi i tij është Muteuatir2. Pra, ose është Muteuatir ose Mustefijd.
Ky pohim sqaron se asesi nuk mund ta gjykosh saktësinë pa qenë në përputhje me të vërtetën. Nuk ka sesi ta gjykosh saktësinë pa qenë në përputhje me të vërtetën me fjalë dhe vepra. Kjo e vërtetë është njësimi i pasimit (në mënyrë të pakushtëzuar) vetëm të Dërguarit të Allahut, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem.
ÇËSHTJA E TRETË:
(Është) transmetimi që disa nga studentët dhe njerëzit e dijes i kanë kushtuar vëmendje; dhe ai transmetim është: “Për çdo person nga Khalefët (ata që e kundërshtojnë rrugën e Selefëve) do të jetë dikush që do ta mbajë këtë dije duke e kundërshtuar atë dhe do të largojnë devijimin e ekstremistëve, përpjekjet dhe kurthet e njerëzve të batilit (të pavërtetës, të kotës) dhe komentimet e gabuara të injorantëve.”
Kështu, pasi që kjo është pranuar dhe është vërtetuar, (dijeni se) saktësia dhe peshorja e drejtë qëndron në pasimin e Profetit, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, ngase Allahu, Subhanehu ue Te'ala, nuk e ka bërë asnjë njeri shembull të mirë në vetvete, përveç atij (të Dërguarit), sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Ashtu sikurse Ai, Xhel-le ue ‘Ala, ka thënë:
“Padyshim që tek i Dërguari i Allahut ju keni një shembull mjaft të mirë (për ta ndjekur) për atë që shpreson (në takimin me) Allahun dhe në Ditën e Fundit dhe që e kujton Allahun shumë.” [Ahzab, 33:21]
O bijtë e mi, tani do vazhdojmë me parimet bazë të Menhexhit Selefij. Përpara se t’ju përmend disa nga ato që na janë lehtësuar për sonte – Allahu na lejoftë që ta ndjekim shtegun e drejtë në këtë jetë dhe në jetën tjetër – unë do të doja të përkufizoja Menhexhin Selefij. Përkufizimi i Menhexhit Selefij kërkon dy gjëra nga ne: E para ka të bëjë me Selefizmin dhe e dyta ka të bëjë me Menhexhin, çfarë janë këto dhe kush është kuptimi i tyre.
Sa për Selefizmin, çështja e tij është e qartë; nga aspekti i gjuhës arabe ai (Selefizmi) është një atribuim tek ai i cili ka paraprirë, domethënë ka kaluar. Kështu, është thënë për atë që ka kaluar, “Ai është Salif” (ai ka paraprirë). Nëse njeriu ka paraprirë në diçka, thuhet për të se ai e ka paraprirë atë. Dhe në hadith, “Ti e ke pranuar Islamin në mirësinë që ke pasur më parë (eslefte)” – duke nënkuptuar atë që vijonte nga e mëparëshmja.
Kurse në Fe ata janë grupi i veçantë i njerëzve të Profetit, sal- Allahu alejhi ue sel-lem, dhe më të dëlirë nga ndjekësit e tij. Ata (Selefët) janë të gjithë ata që e ndoqën nga pas Profetin, sal- Allahu alejhi ue sel-lem, në gjurmët e tij, nga shokët e tij, Imamët e Tabi’unëve (brezi i dytë pas Sahabëve) dhe ata që erdhën pas tyre (Tabi’u-Tabi’ijnët, brezi i tretë që erdhi pas Sahabëve).
Pra, kur termi es-Selefus-Salih (të Parët tanë të Mirë) përdoret në kuptimin e pakufizuar atëherë, ai i përket vetëm tri brezave të zgjedhur që janë: Shokët (Sahabët) e Profetit, sal-Allahu alejhi ue sel-lem, pastaj Tabi’unët (brezi i dytë pas Sahabëve), dhe pastaj Tabi’u Tabi’unët (brezi i tretë pas Sahabëve). Ky është kuptimi që studiuesit e Fesë nga mesi i dijetarëve i japin hadithit: “Më të mirët nga njerëzit janë brezi im, pastaj ata që vijnë pas tyre dhe pastaj ata që vijnë pas tyre.” Ky është kuptimi që i është dhënë këtij hadithi dhe të gjithë haditheve të tjerë të saktë të Profetit, sal- Allahu alejhi ue sel-lem, që kanë të njëjtin kuptim.
Imamët e Selefizmit pas Shokëve të Profetit, sal-Allahu alejhi ue sel-lem, nga Tabi’unët janë ata si: dy Seidët, esh-Sha’bij, Ikrimah dhe Muxhahid.
Imamët e Selefizmit nga Tabi’u Tabi’unët – brezi që erdhi pas Tabi’unëve - janë ata si: katër Imamët (Ahmed bin Hanbel, Malik bin Enes, Muhamed bin Idris esh-Shafi’ij dhe Ebu Hanijfe), el-Euza’ij, dy Hamadët (Hamad bin Selemeh dhe Hamad bin Zejd), dy Sufjanët (Sufjan eth-Theurij dhe Sufjan bin Ujejneh), Lejth bin Sa’d, Ebu Ubejd el-Kasim bin Selam, el-Bukharij, Muslim dhe kushdo që ishte në rrugën e tyre sepse padyshim që ata janë Imamët e Selefus-Salih (të Parët tanë të Mirë).
Dijeni, Allahu ju bekoftë, se askush nga njerëzit e çdo kohe apo të çdo vendi nuk e ka themeluar Selefizmin. Ai nuk u themelua nga Shejkh Muhamed bin Abdul-Uehab, ripërtëritësi i tretë më i madh i Selefizmit, bashkë me vëllain e tij, Imam Muhamed bin Su’ud, Allahu pastë mëshirë mbi ata, dy ringjallësit e Selefizmit; dhe as nuk u themelua nga njerëzit e dijes që erdhën para tyre, nga Imamët e Fesë dhe ata që thërrasin tek e vërteta, ata që thërrasin në këtë Fe të pastër të Teuhijdit, si: Shejkhul-Islam Ibn Tejmijeh dhe studentët e tij; dhe as nuk u themelua nga ata që erdhën para tij si: katër Imamët (Ahmed bin Hanbel, Malik bin Enes, Muhamed bin Idris esh-Shafi’ij dhe Ebu Hanijfe) dhe Imamët që përmendëm (më parë); dhe as nuk u themelua nga Tabi’unët, dhe as nga Shokët e Muhamedit, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dhe as nga Muhamedi, sal-lAllahu alejhi ue sel- lem; dhe as nuk u themelua nga ndonjë Profet apo ndonjë Pejgamber që e paraprinë atë (që erdhën para tij), por ka ardhur nga Allahu.
Pra, Profetët dhe Pejgamberët kanë përcjellë nga Allahu atë që ka dëshiruar Ai nga sheriati; dhe thirrësat që erdhën pas tyre të cilët thërrasin për tek Allahu janë në përputhje me këtë sheriat. Për këtë arsye, ai (sheriati) nuk përmban ndonjë dëshmi ligjore përveç teksteve (të Kur’anit dhe Haditheve) dhe Ixhmasë (mendimit të përbashkët të dijetarëve).
Kështu që , fjalët dhe veprat në tërësi peshohen në peshoren e dy gjërave: [e para] Teksti (i Kur'anit dhe Haditheve) dhe [e dyta] Ixhmaja (mendimi i përbashkët i dijetarëve). Kushdo që është në përputhje me tekstet e Kur'anit dhe Haditheve dhe Ixhmanë, atëherë , i pranohet (fjala apo vepra). Dhe kushdo që bie në kundërshtim me tekstet e Kur'anit dhe Haditheve dhe Ixhmanë, atëherë, ajo që ka bërë – qoftë fjalë apo vepër – i hidhet poshtë, kushdo qoftë ai.
Pas kësaj, nëse ai që ka rënë në kundërshtim i ka bazat e tij në Sunet (d.m.th. baza e tij është Selefizmi), Daueti i tij është Suneti (d.m.th. thërret për tek Selefizmi) atëherë, refuzohet gabimi i tij; ai nuk duhet të pasohet në gabimin e tij kurse nderi i tij duhet ruajtur dhe duhet mbrojtur. Nëse ai që ka rënë në kundërshtim është Bidatçi i devijuar, tek i cili nuk njihet Suneti (Selefizmi), Suneti (Selefizmi) nuk është baza dhe origjina e tij por, bazat e tij përbëhen nga dalaleti, devijimi, atëherë, ai duhet të refuzohet ashtu siç refuzohen devijantët e humbur. Ai duhet të trajtohet me qortim, me ashpërsi dhe vrazhdësi dhe duhet t’i paralajmërojmë të tjerët kundër tij për sa kohë që nga kjo gjë nuk ka ndonjë dëm më të madh.
Kurse për sa i përket Menhexhit Selefij, shpresoj t’u bëhet e qartë pas këtij sqarimi: Ai (Menhexhi) është ndjekja dhe pasimi i çdo gjëje që na ka ardhur nga Allahu dhe i Dërguari i Tij, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dhe kapja e fuqishme pas tyre me fjalë dhe vepra. Ky është Menhexhi Selefij. Kjo është rruga e Selefizmit dhe ajo është rruga që ndjekin Pasuesit e Sunetit dhe Xhematit (Ehlus-Sunneh uel-Xhema’ah). Kjo sepse Selefizmi ka shumë emra mes të cilëve nuk ka ndonjë ndryshim në kuptim.3 Kështu, ata janë el-Firkatun-Naxhijeh (Pala e Shpëtuar), et-Tajfetul-Mensurah (Grupi i Shpëtuar), Ehlul-Hadijth (Njerëzit e Hadithit) dhe Ehlus-Sunneh uel- Xhema’ah (Pasuesit e Sunetit dhe Xhematit).
Kështu, pasi që e keni kuptuar këtë dhe e keni pohuar, atëherë, po ju tregoj disa nga bazat (e Menhexhit Selefij):
BAZA E PARË: CILËSIMI ME SELEFIZMIN.
Shumë nga njerëzit që pretendojnë se janë nga Ehlus-Sunneh uel-Xhema’ah dhe pretendojnë se janë në udhëzim, ata ndiejnë neveri që t’i cilësojnë vetet e tyre si Selefij. Në mënyrë që zemrat tuaja të jenë të qeta me këtë cilësim – e kam fjalën për cilësimin me Selefizmin – dhe në mënyrë që t’ju forcohet bindja, ngase neveria që ka ngelur në zemrat tuaja është nga pëshpëritjet e Shejtanit. Kjo (neveri) është forcuar gjithashtu nga bindja e dobët dhe kutpimi i varfër i fesë. Sikur bindja juaj të ishte e fuqishme dhe përpjekjet tuaja në arritjen e kuptimit të fesë të ishin të fuqishme, atëherë, ju nuk do të neveriteshit me të (me cilësimin e veteve si Selefij) dhe nuk do të kishit patur ndonjë mospajtim rreth tij. Prandaj, ne u themi atyre:
Së pari: ka ardhur në hadithet e Profetit, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, ajo që e vërteton këtë. Prej tyre është thënia e tij, sal- lAllahu alejhi ue sel-lem, që i tha të bijës së tij, Fatimes, radij-Allahu anha: “Sa Selef i mirë e i bekuar jam unë për ty.”
Së dyti: ky cilësim nuk është bidat por vjen nga koha e sahabëve të Profetit, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, prandaj ata janë quajtur Selefët. Kjo fjalë “Selef” është mjaft e përhapur tek Imamët e kësaj feje; Ehlus-Sunneh uel-Xhema’ah. Dhe ajo që e bën akoma më të qartë këtë është Ixhmaja (mendimi i përbashkët i të gjithë dijetarëve) që flet për saktësinë e të cilësuarit me Selefizmin, rreth të cilës nuk ka ndonjë mospajtim. Dëgjojeni tani Ixhmanë. Shejkhul-Islam Ibn Tejmije, RahimehUllah, ka thënë: “Nuk ka asgjë të gabuar tek ai që shfaq metodologjinë e Selefëve duke e cilësuar veten e tij me të dhe duke iu atribuar asaj (metodologjisë së Selefëve). Më saktë, t’ia pranosh atij këtë cilësim është obligim sipasë Ixhmasë (mendimit të përbashkët të krejt Ulemave). Sepse padyshim metodologjia e Selefëve nuk është tjetër përveç se e vërteta…” (e deri në fund të fjalëve të tij).
Në qoftë se doni shikojeni në faqen 149 të vëllimit të katërt të Mexhmu’ul-Fetaua të Ibn Kasim. Kjo është një tregues nga treguesit e Menhexhit tonë, që është përmendja e një Ixhmaje të dijetarëve, lartësia e gradës së të cilëve dhe vlera e përparësisë së tyre është dëshmuar tashmë. Dhe kush është Ibn Tejmija që të përmendë një Ixhma? Ai është një argument dhe burim autoritativ për sa i përket kumtimit të një Ixhmaje, kur të pakët janë ata njerëz të dijes të cilëve mund t’u mbështetesh për të kumtuar një Ixhma’.
Kështu pra, o ju të rinjtë e Islamit në mënyrë të veçantë dhe o ju Musliman në përgjithësi, mos mbani ndonjë mospëlqim në zemrat tuaja për cilësimin me Selefizmin. Por le të jetë kjo një arsye që t’i ngrini kokat tuaja lart dhe mos ua vini veshin akuzave të akuzuesve.
Do t’ju përmend diçka tjetër. Shejkhul-Islam Ibn Tejmije ka përmendur në po të njëjtin burim dhe që të tregohem i saktë besoj se është në faqen 155: “Dhe nga shenjat e bidatit është braktisja e cilësimit me Selefus-Salih.” Nuk keni për të gjetur ndonjë Khalefij (ata që nuk e ndjekin metodologjinë e Selefëve) – e veçanërisht ata që cilësohen me këto grupet e reja të daues që janë të pranishme sot (si: Ikhuanul-Muslimin, Xhematu-Tablig, Xhematul-Xhihad uet-Tekfir, Kutbijinët, Sururitë, Turathijet, Tahrirët, etj… sh.p.) – të cilët kanë armiqësi dhe i kundërshtojnë Pasuesit e Sunetit dhe Xhematit (Ehlus-Sunneh uel-Xhema’ah), përveç se ata e urrejnë Selefizmin dhe urrejnë që të cilësohen me Selefizmin. Kjo për shkak se Selefizmi nuk është thjesht në cilësim, por më saktë, Selefizmi është njësimi i sinqeritetit (Ikhlas) vetëm për Allahun dhe njësimin e pasimit (Mutabe’ah) vetëm për Profetin, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem.
Prandaj njerëzit janë të ndarë në dy grupe, o bijtë e mi: grupi i Rrahmanit dhe grupi i Shejtanit. Grupet e Shejtanit janë Kufarët (mosbesimtarët) dhe Munafikët që kanë hipokrizi, dyfytyrsi në besimin e tyre. Grupi i Rrahmanit janë ata që nuk kanë punuar ato vepra që të nxjerrin plotësisht nga Imani (besimi) dhe në mënyrë të veçantë mes grupit të Rrahmanit janë ata që nuk kanë devijuar dhe nuk kanë për t’u devijuar kurrë; janë ata që nuk largohen nga rruga e udhëzimit dhe e të vërtetës në çdo kohë dhe në çdo vend; janë ata që nuk bashkohen në gabime apo në devijim. Ata janë Selefijunët, Ehlus-Sunneh uel-Xhema’ah, et-Tajfetul-Mensurah (Grupi i Ndihmuar dhe Fitimtar) dhe el-Firkatun-Naxhijeh (Pala e Shpëtuar).
BAZA E DYTË: NJERËZIT NJIHEN ME TË VËRTETËN DHE E VËRTETA NUK NJIHET ME NJERËZIT.
Kuptimi i këtij parimi themelor (që njerëzit njihen me të vërtetën) është: Një person karakterizohet nga kapja e fuqishme (pas Kur'anit dhe Sunetit) duke qenë nga Ehli- Suneti dhe duke qënë në të vërtetën e cila nuk është e përzier me dyshimet e bidateve dhe rrëfimeve të njerëzve nëse ai është në të vërtetën. Shenja treguese e kësaj është se ai shkon gjithmonë dhe drejtohet nga e vërteta me fjalët dhe veprat e tij. Ky është kushti i parë.
E vërteta nuk njihet me njerëzit: kjo do të thotë se sjellja e një personi, qoftë ajo në fjalë apo në vepra, sido që të jetë ajo nuk është argument që tregon se ai është i saktë. Por, siç ju përmenda më parë, gjykimi i fjalëve dhe veprave tek Selefijunët, Ehlus-Sunneh uel-Xhema’ah, et-Tajfetul-Mensurah,
Ehlul-Hadijth dhe el-Firkatun-Naxhijeh peshohet vetëm me peshoren e Teksteve (të Kur'anit dhe Hadithit) dhe Ixhmasë (së dijetarëve).
BAZA E TRETË: DASHURIA DHE URREJTJA.
Shumë nga njerëzit që pretendojsë se janë thirrësa tek Allahu nuk sillen ashtu siç duhet dhe janë të padrejtë për sa i përket dashurisë dhe urrejtjes. Baza e dashurisë dhe urrejtjes që kanë ata – dhe ne do të tregohemi të hapur dhe të çiltër si me ju ashtu edhe me ata të cilëve do t’u mbërrijë ky mesazh – mbështetet mbi personalitetet, ndërsa njerëzit e Hakut (njerëzit që ndjekin të vërtetën) janë të gjithë të bashkuar se nuk ka dashuri për asnjë njeri duke u bazuar mbi personalitetin që ka ai, përveç Muhamedit, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem.4 Ngase ai që përcjell (shpalljen) nga Allahu është i pagabueshëm në atë që përcjell nga Allahu, Azze ue Xhel. Ai përcolli një mesazh të qartë. Ai as nuk shtoi dhe as nuk pakësoi në atë që u urdhërua dhe njësoj ishin edhe Profetët dhe Pejgamberët e tjerë që nga Nuhu e deri te Muhamedi, alejhimus-selamul-xhemij’a.”
Ndërsa sipas Sunetit, baza e dashurisë dhe urrejtjes nuk mbështetet mbi personalitete por është vetëm për hir të Allahut ,Subhanehu ue Te’ala. Dëshmitë janë të sakta për sa i përket dashurisë për hir të Allahut, urrejtjes për hir të Allahut, miqësimi për hir të Allahut, armiqësimi për hir të Allahut, të mos japësh për hir të Allahut dhe të japësh për hir të Allahut. Kushdo që i ka këto gjashtë veti, i plotëson ato dhe i vë në përdorim në marrëdhëniet që ka me të tjerët, (atëherë ai) e ka plotësuar ëmbëlsinë e Imanit (besimit të vërtetë).
BAZA E KATËRT: REFUZIMI I KUNDËRSHTARIT.
Nëse nuk janë me qindra ata që e nënvlerësojnë këtë çështje, atëherë janë me dhjetëra. Ata mendojnë se kjo është një gjë që e përçan Umetin sepse Umeti sipas pretendimit të tyre ka nevojë për bashkim, ndreqjen e çarjeve që kanë plasur dhe të bashkohemi duke u dhënë fund mosmarrëveshjeve dhe hakmarrjeve që kanë (Muslimanët) mes veti. Atëhetë ne u themi:
Së pari: ky bashkim për të cilin keni hedhur themelet dhe parimet, çfarëdo qoftë ajo që ju mund apo po thërrisni me shprehje të ndryshme, ky bashkim a është për hir të Allahut apo për hir të personaliteteve?! Sa për personalitetet, ne s’kemi asnjë lidhje me ta ndërsa ata duan të thonë siç pretendojnë vetë se (ky bashkim) është për hir të Allahut.
Atëherë, ku i nxjerrim bazat dhe parimet për atë që është vetëm për hir të Allahut? I nxjerrim nga Libri (Kur'ani), nga Suneti dhe Ixhmaja e Selefus-Salih. Pra, është Libri i Allahut dhe Suneti i të Dërguarit të Tij, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dhe Ixhmaja e njerëzve të Hakut dhe Udhëzimit që janë nga Imamët e kësaj feje nga fakti se njerëzit nuk kanë për t’u bashkuar përveç se në atë me të cilën është i kënaqur Allahu, Subhanehu ue Te’ala, me fenë e vërtetë që është ngritur mbi themelet e daues për Teuhijd dhe ndalimin e Shirkut dhe pjesa tjetër që mbetet nga ato vepra që janë të obliguara në këtë fe.
Prandaj, parimi me të cilin është i kënaqur Allahu, Azze ue Xhel, përveç të cilit nuk kënaqet me asnjë parim tjetër për njerëzit dhe vendet në tërësi është ai parim që përkufizohet në dy aspekte:
Aspekti i parë: ta bësh fenë me sinqeritet dhe me pastërti vetëm për Allahun dhe ky është Teuhijdi i Allahut ,Subhanehu ue Te’ala ,dhe çdo gjë tjetër nga obligimet e fesë.
Aspekti i dytë: paralajmërimi kundër çdo gjëje që e hidhëron Allahun, Subhanehu ue Te’ala ,dhe sjell Zemërimin e Tij. Më e madhja nga këto gjëra me të cilën nuk i bindesh Allahut dhe merr Zemërimin e Tij është t’i bësh Shirk Allahut dhe pas kësaj, gjynahet e mëdha, bidatet dhe bestytnitë ngase këto e fëlliqin pastërtinë e Imanit dhe e ulin atë.
Së dyti: asnjë prej jush nuk do që t’i përçajë Muslimanët? Nëse thonë ‘Po’, atëherë do t’i pyesim: Ku doni t’i bashkoni Muslimanët? Në një Menhexh të caktuar?” Kështu që përgjigja do të jetë: “Po.” Atëherë u themi: “Dëgjoni se me çfarë ka ardhur robi i Allahut, i Dërguari i Tij, i zgjedhuri i Tij, i dashuri (khalijl) i Tij, Muhamedi, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem: “Ky Umet do të ndahet në shtatëdhjetë e tre sekte. Të gjithë do të jenë në Zjarrin e Xhehenemit përveç njërit.” Ata thanë: “Kush është ai?” Ai tha: “Xhemati.” Unë ju thashë disa fjalë më parë rreth këtij hadithi. Pra, kjo është ajo me të cilën është i kënaqur Allahu ,Subhanehu ue Te’ala.
Kështu pra, Xhemati është Selefizmi, et-Tajfetul-Mensurah dhe el-Firkatun-Naxhijeh; kushdo që është tek ajo ku ishte i Dërguari i Allahut, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dhe Sahabët e tij. Dhe Allahu nuk do që njerëzit të bashkohen në diçka tjetër përveç saj (rrugës së Profetit, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dhe Sahabëve të tij).
Së treti, a mendoni të gjithë ju o njerëz se të bësh dallim midis hakut dhe batilit (të vërtetës dhe të pavërtetës) është me vend? Nëse ata thonë ‘Jo’, askush nuk do t’u besojë atyre. Është e pashmangshme që të bësh dallim midis hakut dhe batilit pavarsisht nëse kjo ka të bëjë me adhurimin, marrëdhëniet me njëri-tjetrin apo me sjelljen e një personi. Duhet të ketë një kufi ndarës për çdo gjë.
Kështu, nëse ata thonë ‘Po’, ne themi: Sigurisht që Allahu ka bërë dallim, i Dërguari i Tij, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, ka bërë dallim dhe Imamët e fesë janë të bashkuar për refuzimin dhe braktisjen e çdo gjëje që kundërshton Menhexhin e Allahut që ka ardhur nëpërmjet Profetëve dhe Pejgamberëve. Dëgjoni. Ai, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, ka thënë: “Kushdo që shpik në çështjen tonë diçka që nuk është prej saj do të jetë e refuzuar.”5
Kurse në transmetimin e Muslimit: “Kushdo që bën një vepër që nuk është nga çështja jonë do të jetë e refuzuar.”
E refuzuar do të thotë se ajo ka qenë e refuzuar tashmë dhe çdo gjë që ka qenë e refuzuar është njësoj sikur ajo nuk ekziston fare. Nëse refuzimi i përket adhurimit atëherë, ai ka nevojë që të anullohet dhe të mos mbështetesh (tek ky adhurim). Nëse i përket marrëdhënieve ndërmjet njerëzve, atëherë kjo (marrëdhënie) anullohet dhe nuk veprohet sipas saj. Kështu, dëgjoni hadithin e dytë: “Do të vijnë njerëz që do t’ju flasin me atë që nuk e keni dëgjuar ndonjëherë, as ju e as baballarët tuaj prandaj, ruhuni prej tyre.” Dëgjoni dhe hadithin e tretë. Ai është një pjesë e hadithit nga ‘Irbad bin Sarije (hadith) që është i famshëm dhe i saktë. Ai tha: “I Dërguari i Allahut, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, na dha një këshillë që i frikësoi zemrat dhe i bëri sytë të lotojnë. Kështu që i thamë: “O i Dërguari i Allahut, kjo është si këshillë lamtumire prandaj na këshillo.” Kurse në një transmetim tjetër qëndron: “Prandaj çfarë na vë për detyrë?” Ai tha: “Ju këshilloj që t’i frikësoheni Allahut dhe të dëgjoni e të bindeni (ndaj prijësit) edhe sikur prijësi juaj të ishte rob nga Etiopia; ruhuni nga shpikjet sepse me të vërtetë kush nga ju ka për të jetur do të shikojë shumë mosmarrëveshje, prandaj është detyrë për ju që të kapeni pas Sunetit tim dhe Sunetit të Khulefai- Rashidinëve (Prijësat e Udhëzuar, Ebu Bekri, Umeri, Uthmani dhe Aliu, radij-Allahu anhum). Kapuni fort pas tij (pas Sunetit) me dhëmballë.” Kjo është një pjesë nga Suneti i të Dërguarit të Allahut, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dhe ai është i bashkuar mbi parimin bazë që nuk ka përmirësim për njerëzit dhe nuk ndreqet përçarja e tyre përveç se me njekjen e Profetit, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem.
Çfarë e bën këtë më të qartë është ajo që është transmetuar nga Ahmedi dhe Muslimi nën autoritetin e Abdullah bin ‘Amr bin el-‘As, radij-Allahu anhuma. I Dërguari i Allahut, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, ka thënë: “Nuk ka pasur ndonjë Profet që të mos e ketë pasur për detyrë që ta udhëzonte Umetin e tij tek ajo që ishte më e mira sipas dijes që kishte për të dhe që t’i paralajmëronte ata nga e keqja për të cilën ai kishte dije. Padyshim që ruajtja dhe siguria i këtij Umeti është në pjesën e parë të tij kurse pjesa e fundit e tij do të goditet nga fatkeqësitë dhe çështje të cilat ju do t’i urreni.” Ky hadith, o bijtë e mi, konfirmon atë që është përmendur nga Ebu Umer bin Abdul-Berr në Temhijdin e tij me zinxhir transmetimi që të çon tek Imam Malik, RahimehUllah, se ai ka thënë: Uehab Ibn Kejsan ulej me ne dhe nuk çohej deri sa të na thoshte: “Dijeni se pjesa e fundit e kësaj çështjeje nuk do të rregullohet përveç se me atë që u rregullua pjesa e parë e saj.”
[Fundi i njërës anë të kasetës. Teksti që vijon është nga ana tjetër e saj].
Transmetimet që kanë ardhur nga Sahabët e Profetit, sal- lAllahu alejhi ue sel-lem, në lidhje me refuzimin e kundërshtarëve, janë të shumta, kështu që kjo çështje (refuzimi i kundërshtarëve) nuk është bidat. Po ju përmend disa nga këto transmetimet që janë transmetuar në rrugë të saktë nga ata, radij-Allahu anhum.
Kështu, ky është Faruku (Umer Ibnul-Khatab), radij-Allahu anhu, i cili thotë: “Ruhuni nga njerëzit e opinioneve sepse ata janë të mekur dhe të dobët në mësimin përmendësh të Kur'anit dhe Haditheve të Pejgamberit të Allahut, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, prandaj, ata filluan të thonë opinionet e tyre dhe kështu u devijuan dhe i devijuan edhe të tjerët.”
Ibn Abbasi, radij-Allahu anhuma, ka thënë: “Uallahi, nuk mendoj të jetë më e dashur për Shejtanin shkatërrimi i ndonjërit prej jush sesa unë sot.” I thanë: “Si kështu?” Ai tha: “Një bidat është shpikur në lindje dhe në perëndim dhe një njeri e sjell atë këtu tek unë. Kur ma sjell unë e shkatërroj atë me Sunet. Kështu ai (bidati) iu refuzua.”
Ibn Mes’udi, radij-Allahu anhu, ka thënë: “Pasoni dhe mos shpikni (mos bëni bidate) sepse kjo ju mjafton.”
Esh-Sha’bi, RahimehUllah, ka thënë: “Ruhuni nga përfundimet analogjike (opinionet në Fe). Betohem në Atë, në Dorën e të Cilit është shpirti im, sikur të kishit marrë dhe të ishit mbështur mbi përfundimet analogjike, atëherë, ju do ta bënit të lejuar atë që është e ndaluar dhe do ta ndalonit atë që është e lejuar. Prandaj, çfarëdo që është përcjellë tek ju nga ato që i kanë ruajtur Sahabët e Muhamedit, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, atëherë merreni atë.”
El-Euza’i, RahimehUllah, ka thënë: “Tregohu i duruar në ndjekjen e Sunetit. Fol me atë që folën ata dhe largohu nga ajo që u larguan ata. Ec në rrugën që ecën Selefus-Salih ngase padyshim do të të mjaftojë ty ajo që u mjaftoi atyre.”
Pra, kjo sqaron se Sahabët e Profetit, sal-lAllahu alejhi ue sel- lem, Tabi’inët dhe ata që erdhën pas tyre kanë rënë që të gjithë në pajtim (Ixhma’) për refuzimin e çdokujt që kundërshton Sunetitn e të Dërguarit të Allahut, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Shembulli që ndoqën ata për këtë është Profeti juaj, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, sepse vërtet ai e refuzoi kundërshtimin me një refuzim të fuqishëm dhe me një qortim të rreptë që e bënin personin që po e dëgjonte, i cili kishte zemër dhe mendjemprehtësi që të hiqte dorë nga kundërshtimi i tij.
Kur ai, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, u nis për tek prijësi i fisit Hauazin pas fitores së Mekës kaloi pranë një peme lotusi. Mushrikët (ata që i bën Shirk Allahut) vinin vërdallë kësaj peme dhe i varnin armët e tyre në të. Kjo pemë quhej Dhat Enuat. Ata që ishin të rinj në Islam thanë: “O i Dërguari i Allahut, na bëj edhe neve një Dhat Enuat ashtu siç kanë ata Dhat Enuat – na bëj një gjë të ngjashme me atë që kanë ata.” Kështu, ai tha: “Allahu Ekber!! (Allahu është Më i Madhi!!) Këto janë veçse rrugë. Betohem në Atë, në Dorën e të Cilit është shpirti im, keni thënë ashtu siç i thanë Beni Israilët Musait: “Na bëj një të adhuruar (një zot) ashtu siç kanë ata të adhuruarin e tyre.”
Nëse do të mendojmë thellë mbi përmbajtjen dhe kohën e këtyre fjalëve do të duket diçka e çuditshme. Kjo do ta bëjë atë që thërret për tek Allahu me dije të qartë që të bëhet më I fuqishëm në mënyrë që ai të vazhdojë të thërrasë për tek e vërteta.
Së pari, nga aspekti i fjalëve, ato (fjalët) ndryshojnë. Shokët e Muhamedit, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, thanë “O i Dërguari i Allahut” kurse shokët e Musait thanë “O Musa.” A nuk janë të ndryshme këto shprehje në fjalët e tyre? Shokët e Muhamedit e thirrën atë me emrin e pejgamberllëkut duke patur respektin dhe edukatën më të lartë për të kurse shokët e Musait e thirrën atë me emrin e tij duke u sjellë me të në një mënyrë tejet të pahijshme. Shokët e Muhamedit, sal- lAllahu alejhi ue sel-lem, thanë “Na bëj një Dhat Enuat” dhe nuk thanë “Na bëj një të adhuruar (një zot)”. Kurse shokët e Musait ishin të qartë dhe të hapur (në kërkesën e tyre). Ata thanë: “Na bëj një të adhuruar (një zot) ashtu siç kanë ata të adhuruarin e tyre.” Megjithëkëtë, Profeti ynë, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, nuk bëri dallim ndërmjet këtyre dy thënieve sepse përfundimi ishte i njëjtë për të dyja. Përfundimi ishte adhurimi i të tjerëve në vend të Allahut të Lartësuar.
Kurse nga aspekti kohor, i Dërguari i Allahut, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, ishte në një ekspeditë luftarake. Rreth dy mijë a më shumë ushtarë e thanë këtë fjalë dhe kjo nuk e ndaloi të Dërguarin e Allahut, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, që të thoshte fjalët qortuese kundër tyre.
Edhe pse ata kishin respekt për të, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dhe kështu duhet sjellë me të, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, supozojmë se sikur ata të mos ishin ndaluar nga ajo çfarë thanë dhe do të liheshin të shkonin në betejë duke patur Shirk me vete që e besonin dhe nuk e hiqnin nga zemra e tyre, ata nuk do t’i kishte ndihmuar Islami megjithë ndihmën që mund të gjenin – nga numri i madh që ishin.
Unë nuk dua të them se që të gjithë ata që ishin me Profetin, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, e thanë këtë fjalë. Nëse ndonjëri nga Sahabët do te kishte vdekur me këtë fjalë, ai do të kishte vdekur në Kufër.
Kështu që, Profeti, sal-lAllahu alejhi ue sel- lem, i qortoi për këtë dhe ky qortim të cilin e dëgjuat më parë ishte ai që i dha fund dhe ç’rrënjosi mbetjen e fundit të Shirkut nga zemrat e tyre. Askush nuk po thotë që jemi në luftë dhe do të përleshemi me armikun. Ata (Sahabët) ishin rreth gjashtëmijë luftëtarë. Jo (ne nuk e themi këtë), por është e domosdoshme që të kemi Terbije (edukim), Tesfije (pastrim) dhe drejtim.
Është e pashmangshme që Teuhijdi ta ç’rrënjosë Shirkun nga zemrat e tyre derisa të mos mbetet në to asgjë prej tij. Ka shumë transmetime që kanë ardhur nga ai, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, por qëllimi ynë është që të sqarojmë se refuzimi i kundërshtarit është nga bazat themelore të kësaj feje dhe nga parimet e thirrjes tek Allahu me dije të sigurt.
Kjo është ajo çfarë na lehtësoi Allahu për këtë ligjëratë. Kam frikë se e zgjata tej mase. Mase pyetjet mund të sjellin diçka që kemi humbur ose mund të na sjellë vëmendjen për ndonjë çështje të rëndësishme që ka nevojë për detaje të cilat i përmblodhëm.
Allahu ju dhëntë të gjithëve sukses në atë që kënaqet Ai dhe salati dhe salami qoftë mbi Profetin tonë Muhamed, Familjen dhe Shokët e tij.
Fundnota:
1 - Mustefijd quhet hadithi i cili është transmetuar nga një grup njerëzish dhe bëhet i përhapur e popullor tek dijetarët, por megjithatë ai përsëri mbetet në kategorinë e haditheve Ahad edhe pse ai është transmetuar nga një grup njerëzish sepse transmetuesit e tij nuk e arrijnë numrin e kërkuar që hadithi të ngrihet në gradën Muteuatir.
2 - Muteuatir është hadithi i cili është transmetuar nga një grup aq i madh njerëzish sa që ata nuk mund të kenë rënë të gjithë në një mendje për falsifikimin apo shpikjen e tij. Ky grup e transmeton hadithin nga një grup tjetër të cilët e kanë dëgjuar atë (hadithin) nga një grup tjetër njerëzish, derisa zinxhiri i tij mbaron me fjalën (kaul), veprën (fi’l) apo miratimin (takrijr) e të Dërguarit të Allahut, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, e dëshmuar nga një grup Sahabësh. Hadithi Muteuatir përmban në zinxhirin e tij një grup njerëzish të besueshëm në çdo hallkë të tij, fakt ky që nuk lë ndonjë shteg për dyshimet në lidhje me vërtetësinë e tij.
3 - [Sh.p.]: Kujdes, mos u mashtro nga fjalët që dalin nga njerëzit e devijuar të cilët thonë se këto emra tregojnë se bëhet fjalë për grupe të ndryshme brenda grupit të shpëtuar që do të hyjë në Xhenet. Të gjitha këto emra në të vërtetë janë vetëm për Selefijtë, siç ka thënë Imam Ibni Bazi, RahimehUllah, dhe nuk kanë për qëllim grupe të ndryshme. Këto emra nuk mund të përdoren për sektet dhe grupet bashkëkohore si: Ikhuanul-Muslimin, Xhemati Tablig, Kutbijinët, Sururitë, Xhemati Tekfir, Turathijet, Hizbu- Tahrir, Hamasi, Al-Kaida etj.
Padyshim që grupi i shpëtuar është një dhe nuk ka në të asnjë formë të hizbijes apo të mosmarrëveshjes në Akijde dhe Menhexh, ndërsa grupet e bidatit dhe dalaletit gjithmonë janë në mosmarrëveshje dhe vazhdimisht ndahen e përçahen duke formuar grupacione të tjera. Ai që gëzon pakëz intelekt e di mjaft mirë se e vërteta është një dhe nuk ka se si të ndahet mes këtyre taboreve të Shejtanit.
Fema’dha ba’del Haki iled-Dalale, fe-enna tusrafun?
S’ka gjë tjetër pas të Vërtetës përveç se Humbje, e si humbët kështu pra?
4 - Shejkhul-Islam Ibn Tejmije, RahimehUllah, ka thënë: “Nuk i lejohet askujt që të vendosë për Umetin një person dhe të thërrasë për tek rruga e tij duke treguar besnikëri dhe armiqësi për hir të asaj rruge në vend të rrugës së të Dërguarit të Allahut, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem. Dhe nuk është e lejuar që t’u vendosësh atyre fjalë, të tregosh besnikëri dhe armiqësi për hir të asaj në vend të fjalës së Allahut dhe të Dërguarit të Tij, sal-lAllahu alejhi ue sel-lem, dhe asaj ku është bashkuar i gjithë Umeti. Më saktë, kjo është ajo që bëjnë njerëzit e bidatit të cilët vendosin për vetet e tyre një person apo disa fjalë dhe me to e përçajnë Umetin duke treguar besnikëri dhe armiqësi për hir të atij personi apo të atyre fjalëve apo atij cilësimi.” [Mexhmu’ul-Fetaua, vëll.20/fq.124]
5 - Transmetuar në Sahihejn (nga Bukhari dhe Muslimi).